.

Obiecuje ze znów zasypię Was masą ciekawostek i rzetelnej wiedzy o żywieniu, treningu i suplementacji 

.

Na okładce nasz Polski czołowy zawodnik – Radosław Słodkiewicz

Zapraszam również na stronę internetową   – Muscular Development

Z góry dziękuje

Gosia Mączyńska – Mistrzyni Polski w Bikini, która wcześniej wygrała debiuty   Co mogę napisać, piękna kobieta, piękne miejsce na zawodach. Gosia do twarda sztuka i namiesza jeszcze na Polskiej jak i na między narodowej scenie. Liczę ze Gosia wraz z Natalią Mlekicką, pokażą super formy na Mistrzostwach Świata, które odbędą sie w Polsce. W końcu dwie Mistrzyni Polski

Paweł Żerebiecki – V-ce Mistrz Polski w fitness mężczyzn. Już drugi rok pod rząd. Paweł ma wciąż niedowagę 3 kg, wiec myślę ze następny sezon będzie bardziej udany!  Jednak jestem bardzo zadowolony z Pawła, ponieważ poprawił swoją formę niesamowicie, w stosunku do zeszłego roku.

Ze swojej strony chciałem pogratulować bardzo i zarazem przeprosić ze mnie nie było!  Wiem ze rozumiecie, w końcu nikt nie rozumie zawodnika jak inny zawodnik

Źródło zdjęć : www.musculardevelopment.pl

Na zdjęciach widzicie jak wyglądała

Miłego oglądania!

Trening barków i tricepsów

Chcieć to móc, wystarczy odpowiednia dieta w połączeniu z dobrze dobranym treningiem!

Wywołać hipertrofię mięśni – trening barków

źródło: czasopismo Fitness Authority 2 (40) 2009 luty.

autor: Akop Szostak

Każdy z nas przed rozpoczęciem ćwiczeń na siłowni ustala odpowiednie dla siebie priorytety. Większość adeptów fitness na początku swojej przygody najbardziej zainteresowana jest powiększeniem rozmiarów swoich bicepsów oraz klatki piersiowej, a konkretnie ich masy mięśniowej.

Trenujemy ciężko i intensywnie, po jakimś czasie widzimy jednak, że pewne partie mięśniowe rozwijają się lepiej niż inne, a niektóre wręcz „stoją w miejscu”. Mówi się często o predyspozycjach genetycznych. Pamiętajmy jednak, że każdy z nas jest inny. Ludzie różnią się między sobą pod względem różnych cech, np. charakter, wygląd, upodobania, nawyki – to wszystko są kwestie indywidualne. Tak samo różnią się od siebie nasze mięśnie. Dlatego ustalając plan treningowy, powinniśmy się kierować wszystkimi zasadami biomechaniki oraz odpowiednią dietą, Są to dwa najważniejsze czynniki, do których należy podejść indywidualnie. W treningu siłowym najbardziej interesuje nas zjawisko zwane „hipertrofią mięśniową”.

Mówiąc prościej, powiększenie rozmiarów włókien mięśniowych, z których to właśnie są zbudowane nasze mięśnie. Żeby wywołać maksymalną hipertrofię mięśniową, musimy „zaatakować” w odpowiedni sposób nasze „muskuły”. Aby to osiągnąć, należy dobrać ciężar i technikę wykonywania danego ćwiczenia oraz zapewnić odpowiednią regenerację powysiłkową. Kluczowe znaczenie ma dostarczenie wszystkich niezbędnych wartości odżywczych (białko, węglowodany i tłuszcze). Temat ten jest zbyt obszerny, a rola żywienia była poruszana niejednokrotnie, dlatego też chciałbym skupić się głównie na treningu. W trakcie wykonywania treningu powinno zależeć nam na zaangażowaniu jak największej ilości włókien mięśniowych, bo – jak już wiadomo – z owych włókien składają się mięśnie. Dlatego w 80% wykonanych przeze mnie ćwiczeń używam wolnych ciężarów (sztangielek i sztangi). Taki zabieg pozwala mi na większy zakres ruchu, tym samym mikrourazy mięśniowe będą znacznie większe niż przy użyciu maszyn. Można zadać tu pytanie „i co z tego?”. Mięśnie nie rosną w trakcie treningu siłowego, tylko po nim. Ten proces nazywa się „adaptacją”. Podczas intensywnej pracy mięśni powstają mikroskopijne urazy we włóknach mięśniowych, po zakończeniu sesji treningowej mięsień regeneruje się, jednocześnie odbudowując starą strukturę mięśnia i przy użyciu komórek satelitarnych nadbudowuje nowe włókna mięśniowe.

Ten mechanizm obronny przygotowuje nas do nowego wysiłku o tej samej intensywności. Dlatego tak ważną rolę odgrywa odpowiedni dobór ciężaru oraz intensywność. Stale podnosząc intensywność ćwiczeń oraz zwiększając ciężar, gwarantujemy większe przyrosty siły, jak również masy mięśniowej. Dodatkowo, skupiam się głównie na ruchu ekscentrycznym (negatywnym). Jest to szczególnie ważne, gdyż ilość wspomnianych wcześniej mikrourazów znacznie wzrośnie. Kolejny ważny czynnik wzrostu mięśnia jest zależny od jego budowy. Dziś nie jest już tajemnicą, że mięśnie szkieletowe (w tym nasze bicepsy) są to mięśnie poprzeczno-prążkowane.

Mięśnie te są zbudowane z włókien białych (szybkokurczliwych) i czerwonych (wolnokurczliwych). Aby spowodować maksymalny przyrost białych włókien mięśniowych, należy poddać je bardzo intensywnemu i krótkotrwałemu wysiłkowi (duży ciężar, mała ilość powtórzeń), a czerwone wprost odwrotnie (mały ciężar, duża ilość powtórzeń). I teraz właśnie mamy odpowiedź, dlaczego poddając różne partie podobnemu wysiłkowi, jedna z nich będzie się lepiej rozwijać niż inne. Ostatnia kwestia to długość przerw między poszczególnymi seriami i ćwiczeniami. Jest to temat bardzo kontrowersyjny od wielu lat. Przerwa jest nam niezbędna, by odnowić zasoby adenozynotrójfosforanu (ATP). Musi być na tyle długa, aby organizm mógł utworzyć nowe pokłady energetyczne. Jest to oczywiście sprawa indywidualna, na którą składa się wiele aspektów: poziom wytrenowania, ilość zmagazynowanego glikogenu w mięśniach, ilość fosfokreatyny (dzięki której powstaje ATP), jak również wiek.

Moim zdaniem długość przerwy powinna być uwarunkowana celem treningowym. Krótka przerwa (maksymalnie do 1 minuty) wpłynie pozytywnie na przemianę materii i pomoże pozbyć się większej ilość kalorii w trakcie wysiłku. Długa zaś będzie w stanie zagwarantować nam odbudowę poziomu ATP w komórkach mięśniowych, co równać się będzie użyciu większego ciężaru (pozytywny bodziec w trakcie budowania mięśni). Opiszę teraz mój przykładowy trening barków, wykonywany tuż przed wyjazdem na Mistrzostwa Świata w kulturystyce klasycznej juniorów, które odbyły się pod koniec zeszłego roku w Czechach. Najpierw jednak przypomnijmy sobie budowę mięśni naramiennych. Składają się one z trzech aktonów: przedni, środkowy i tylny. Aby barki miały pełne i wyraziste kształty, należy w trakcie ćwiczeń zaangażować wszystkie trzy podgrupy danego mięśnia, poprzez dobór odpowiednich ćwiczeń. Dodatkowo pamiętajmy, że barki składają się głównie z włókien czerwonych, więc aby maksymalnie pobudzić je do pracy, należy wykonać większą ilość powtórzeń w serii z mniejszym obciążeniem.

Ćwiczenie 1

Unoszenie sztangielek bokiem w opadzie tułowia – ćwiczenie angażujące głownie tylny akton mięśnia naramiennego oraz mięsień równoległoboczny i czworoboczny. Tułów delikatnie pochylamy do przodu, prostopadle do podłoża. Jednocześnie pamiętamy, aby utrzymywać naturalną krzywiznę kręgosłupa. Stopy ustawiamy na szerokości barków, kolana ugięte. Ruchem kulistym unosimy sztangielki w górę, jednocześnie starając się nie wykonywać ruchu „bujanego”. Pamiętajmy o tym, aby ramiona prowadzić prostopadle do tułowia. Unosimy sztangielki do momentu, kiedy dłonie, łokcie i barki znajdą się w jednej linii. Aby spowodować maksymalną hipertrofię, ruch ekscentryczny powinien być znacznie wolniejszy niż koncentryczny. Wykonujemy cztery serie po 10-12 powtórzeń w serii.

Ćwiczenie 2

Unoszenie sztangielek bokiem stojąc – ćwiczenie angażujące głównie środkowy akton mięśnia naramiennego. Pracy towarzyszy również mięsień czworoboczny. Stoimy w rozkroku, stopy ustawione na szerokość barków. Sylwetka wyprostowana, kolana rozluźnione. Ręce lekko ugięte, łokcie ustawiamy wyżej niż wysokość dłoni. Sztangielki unosimy bokiem w jednej płaszczyźnie powyżej linii barków. Przytrzymujemy w pozycji szczytowej, w celu maksymalnego napięcia mięśnia. Podobnie do ćwiczenia poprzedniego opuszczamy, jak najwolniej potrafimy. Ilość serii i powtórzeń pozostaje bez zmian.

Ćwiczenie 3

Unoszenie ramion w przód ze sztangielkami – ćwiczenie angażujące głównie przedni akton mięśnia naramiennego, pracę wykonuje również piersiowy większy (szczególnie część obojczykowa górna). Stojąc, postawa wyprostowana, stopy ustawione na szerokości barków. Utrzymując łokcie zgięte pod kątem 10 stopni, unosimy ramiona do wysokości barków. Nadgarstek, łokieć i bark powinny znajdować się w jednej linii. Osiągając punkt szczytowy, opuszczamy ramiona w dół, jak najwolniej umiemy. W danym ćwiczeniu wykonuję cztery serie po 10-12 powtórzeń. Często, jako ćwiczenie uzupełniające, dodatkowo wykonujemy unoszenie barków ze sztangielkami, które mocno angażuje mięsień czworoboczny.

Ćwiczenie 4

Wyciskanie sztangielek siedząc – ćwiczenia angażujące głównie przedni i środkowy akton mięśnia naramiennego oraz mięsień trójgłowy (triceps). Siedzimy prosto, opierając plecy o ławkę pionową, klatka piersiowa wysunięta w przód, jednocześnie zachowując naturalną krzywiznę kręgosłupa. Prawidłowy ruch powinien odbywać się do linii barków, mimo że często zezwala się na opuszczanie zaledwie do wysokości uszu (jest to wariant mniej kontuzyjny). W trakcie wykonywania ćwiczenia ciężar powinien być pod stałą kontrolą. Ruch ekscentryczny jak w pozostałych ćwiczeniach, przy czym ruch koncentryczny może być wykonany z pomocą partnera (tak zwane powtórzenia negatywne). Wykonuję cztery serie z dosyć dużym obciążeniem. Mimo ze barki składają się głównie z włókien czerwonych, to pamiętajmy jednak, że białe też są tam obecne. Więc aby maksymalnie uwidocznić tę partię ciała, używam ciężaru na poziomie 90% moich możliwości, często do ośmiu powtórzeń w serii. Każdy z nas jest inny i tak samo powinny być różne nasze treningi.

Kolejność wykonywanych przeze mnie ćwiczeń nie jest przypadkowa. Moją słabą stroną są tylne aktony mięśnia naramiennego, dlatego też trening zawsze zaczynam od nich. Dzięki temu mogę skupić się na ich pracy w 100%. Ten sposób treningu jest dla mnie priorytetowy, jeśli chodzi o mój trening mięśni naramiennych.

Po każdym treningu wykonuję krótką bądź długą (zależy od okresu) sesję treningu aerobowego, od 30 minut do 1 godziny. Taki zabieg pozwala budować mi suchą masę mięśniową, bez zbędnego zatłuszczania się. Oprócz dobrze wykonanego treningu skupiam się również na dostarczeniu mojemu ciału wszystkich niezbędnych składników odżywczych stanowiących budulec dla naszego organizmu. Bez tego zbudowanie sportowej sylwetki graniczy z cudem! Trening to bodziec, który daje sygnał naszym mięśniom do wzrostu, lecz odżywianie i odpowiednia regeneracja powinny stać na pierwszym miejscu. Inaczej zamiast ładnej sylwetki możemy jedynie nabawić się kontuzji i zniechęcić do uprawiania tej wspaniałej dyscypliny.

Źródło – czasopismo Muscular Developlemnt (numer lipiec, 2011) – ostatni artykuł dla MD. Który również jest dostępny na stronie Muscular Development

W przyrodzie wszystko ma swoje znaczenie. Nie bez powodu dąb ma mocne i ogromne korzenie, a większość ssaków ma mocniej rozwinięte kończyny tylne. Nieważne koń, pies czy człowiek. Nogi to fundamenty naszego ciała, które napędzają nas i pozwalają się poruszać.

Trenując w wielu klubach fitness, siłowniach, jak również pracując, zauważyłem, że u „przeciętnego” trenującego, nogi to najmniej wartościowa partia ciała. Nawet często na zawodach kulturystycznych można zauważyć wśród zawodników braki umięśnienia w dolnych partiach ciała. Na szczęście sędziowie stawiają ogromny nacisk na proporcje, co zmusza do coraz mocniejszego „katowania” nóg. Oczywiście bardzo to uogólniłem (ponieważ mamy wspaniałych i kompletnych zawodników), lecz ten defekt jest dość często spotykany. Muszę też przyznać, że sam przez długi okres, zaniedbywałem trening nóg, tłumacząc sobie, że „i tak są duże”, a tak naprawdę były po prostu tłuste! Wyszło to przy moich pierwszych zawodach, gdzie okazało się, że nogi odstają od reszty ciała, wtedy moim priorytetem stały się nogi. W końcu nikt nie chce wyglądać jak Johnny Bravo!

Stroniąc od treningu nóg, nie tylko stracimy równowagę, lecz również nie doświadczymy anabolicznego działania na całe ciało! Dobrze słyszeliście, trening nóg może działać na wzrost całego ciała. Badania przeprowadzone przez norweskich naukowców wykazały, że po treningu nóg znacznie wzrasta poziom hormonu wzrostu i testosteronu. Badania pokazały, że biceps, który był trenowany po treningu nóg był znacznie większy niż trenowany osobno! Jak widać, ćwicząc nogi, możemy zyskać znacznie więcej niż tylko wielkie uda – to rozwój wszystkich mięśni.

Wiemy, że trening nóg jest ważny – to już coś! Jednak należy również wiedzieć jak je trenować, by maksymalnie wykorzystać trening i nie marnować czasu nadaremnie. Każdy mięsień jest specyficzny i należy trenować go w odpowiedni sposób. Odmienność mięśni jest uwarunkowana przede wszystkim proporcjami miocytów w mięśniach. Miocyty to pęczki cylindrycznych komórek mięśniowych, które budują tkankę mięśniową. W miocytach znajdują się różne organelle komórkowe, a nas interesują najbardziej znajdujące się w nich miofibryle. W zależności od ilości miofibryli i zarazem ilości poszczególnych miocytów włókna mięśniowe dzielimy na czerwone i białe. W tych drugich miofibryli jest znacznie więcej.

Włókna mięśniowe czerwone (ST – ang. Slow Twitch) inaczej nazywamy włóknami typu I. Są one małe, znajduje się w nich więcej mitochondriów, które są odpowiedzialne za oddychanie komórki i wytwarzanie energii. ST są przystosowane do wysiłku długiego, lecz o małym stopniu obciążenia. Można powiedzieć, że są one włóknami wytrzymałościowymi.

Włókna mięśniowe białe (FT – ang. Fast Twitch) – mówimy o nich, jako o włóknach typu II. Są zdecydowanie większe, mają mniej mioglobiny (czemu zawdzięczają swą jaśniejszą barwę). FT są mnie wytrzymałe, lecz znacznie silniejsze! Skurcze tych włókien są szybsze.

Widzimy, że włókna są różne i reagują na różne bodźce. ST potrzebują mniejszego ciężaru i większej ilości powtórzeń, z kolei FT większego ciężaru przy mniejszej ilości powtórzeń. W każdym mięśniu znajdują się oba rodzaje włókien, lecz ich proporcja jest różna. O ich rozłożeniu decydują przede wszystkim uwarunkowania genetyczne i w dużej mierze rodzaj wysiłku. Znane jest nam więc teoretyczne umiejscowienie włókien mięśniowych, co pozwala na przeprowadzenie skuteczniejszego treningu. W zależności od procentowego udziału włókien, należy dobrać zakres powtórzeń w serii oraz maksymalny ciężar.

Mięsień czworogłowy uda składa się głównie z włókien białych. Tak wyglądają poszczególne części czworogłowego:

- Obszerny boczny – stosunek włókien czerwonych waha się od 20 do 40%, gdzie reszta to włókna białe.

- Obszerny przyśrodkowy – stosunek włókien czerwonych waha się od 45 do 65%, gdzie reszta to włókna białe.

- Prosty uda – stosunek włókien czerwonych waha się od 28 do 45%, gdzie reszta to włókna białe.

Jak widzimy rozkład włókien jest różny. Nasz trening powinien być tak ułożony, by zaatakował każdą grupę danego mięśnia. W tym celu wystarczy dobrać różne ćwiczenia, gdzie ilość powtórzeń będzie zmienna.

Poniżej przedstawię mój trening czworogłowego uda, który obecnie stosowałem w celu powiększenia tej partii mięśniowej.

Pierwsze ćwiczenie: wykroki chodzone ze sztangielkami. Jest to metoda wstępnego zmęczenia. Pozwala to nie tylko przygotować nogi do ciężkich ćwiczeń, lecz również delikatnie zmęczy udo, co z kolei pozwoli na trening z mniejszym obciążeniem przy ćwiczeniach typu przysiad ze sztangą. Może nam to pomóc w uniknięciu kontuzji, lecz nie zmniejszy efektywności treningu. Zakres powtórzeń w serii to 12−15 na każdą nogę.

Drugie ćwiczenie: przysiady ze sztangą. Jest to najlepsze ćwiczenie na mięśnie czworogłowego uda. Żadne inne nie angażuje takiej ilość mięśni. Możemy wykonywać różne kombinacje tego ćwiczenia. Jedno jest pewne, żadne inne nie zastąpi mocnych i solidnych przysiadów. Zakres powtórzeń w serii waha się od 6−8. Warto zrobić końcową serię dochodząc nawet do 20 powtórzeń. W taki sposób nie tylko zaangażujemy wszystkie włókna, lecz również poprawimy przepływ krwi.

Trzecie ćwiczenie: wypychanie na suwnicy leżąc. Ćwiczenie to również mocno angażuje mięśnie nóg i, podobnie jak poprzednie, przy niskim zejściu mocno pobudza pośladki do pracy. Możemy zmieniać kierunek ułożenia stóp, w celu mocniejszego zaangażowania poszczególnego aktonu. Zakres powtórzeń w serii waha się pomiędzy 8−10 powtórzeń.

Czwarte ćwiczenie: prostowanie ud na maszynie siedząc. Jest to ostatnie ćwiczenie na tę grupę mięśniową. Głównym celem jest tzw. dopompowanie. Zwiększony przepływ krwi sprawi, że poprzez rozszerzone naczynia krwionośne aminokwasy szybciej trafią do danego miejsca po treningu siłowym. Zakres powtórzeń w serii waha się pomiędzy 12–15 powtórzeń.

Pod koniec treningu nóg polecam dodać dodatkowe ćwiczenie na łydki, a nawet pokusiłbym się o dwa. Ten mały mięsień zbudowany jest w większości, nawet do 95% z włókien czerwonych (mowa o płaszczkowatym z grupy trójgłowego łydki). Zakres powtórzeń w serii powinien sięgnąć nawet 30!

W każdym wyżej wymienionym ćwiczeniu zalecałbym wykonywać 3 serie, a dla bardziej zaawansowanych nawet 4.

Wiemy już wszystko, co powinnyśmy wiedzieć na temat nóg. Trening dolnych partii niesie ze sobą wiele korzyści, zarówno estetycznych, jak i hormonalnych (większe stężenie hormonów). Na koniec chciałbym dodać jedno: Chcesz mieć wielkie nogi? Trenuj osobno czworogłowy i dwugłowy uda!

Źródło – czasopismo Muscular Developlemnt (numer wrzesień, 2011) – ostatni artykuł dla MD. Który również jest dostępny na stronie Muscular Development

Węglowodanowy bełkot!

Witam czytelników MD w numerze powakacyjnym! Dla mnie wakacje już dawno się skończyły, mimo że artykuł piszę jeszcze w sierpniu. Sierpień będzie dla mnie miesiącem ciężkiej pracy nad ciałem, w końcu do najbliższych zawodów pozostało zaledwie 14 tygodni. Jednak nie o tym chcę pisać. Ostatnio miałem trochę więcej czasu i mogłem sobie posiedzieć przy komputerze. Byłem ciekaw czy znajdę coś nowego na forach i stronach kulturystycznych. Po spędzeniu kilku godzin w sieci, wydawało mi się, że cofnąłem się w czasie. Nic się nie zmieniło. Wciąż nurtują nas te same pytania, a problemy z ustaleniem poprawnej diety wydają się coraz bardziej skomplikowane. Powstają nowe fora, mamy więcej sprzecznych informacji, więcej kombinacji.

Szczególnie moją uwagę przykuł temat węglowodanów. Jak z pewnością wiecie, jestem ich obrońcą. Węglowodany to miecz obosieczny. Mogą prowadzić do powiększenia tkanki tłuszczowej, jak również wspomagać jej spalanie. Rok temu napisałem artykuł o pozytywnych właściwościach węglowodanów na spalanie tłuszczu podskórnego oraz nasze mięśnie. W tym numerze znów chciałbym wrócić do tego tematu, a szczególnie, jako że jestem na redukcji, wyjaśnić dlaczego węglowodany muszą znajdować się w diecie, nawet tej redukcyjnej!

Wiele osób eliminuje węglowodany z diety, ponieważ obawia się nadmiernego odkładania tkanki tłuszczowej. Oczywiście prawdą jest, że węglowodany proste (cukry składające się z dwóch cząsteczek, np. sacharoza – pospolity „cukier”) sprzyjają powstawaniu nadwagi. Owe cukry powodują wyrzut insuliny, ponieważ posiadają wysoki indeks glikemiczny (rzecz jasna, każdy węglowodan wpłynie na insulinę). Przy nagłym wzroście stężenia cukru we krwi, insulina znacznie obniży jego poziom (poniżej wartości wyjściowej), tym samym powodując senność, utratę siły (dlatego nie poleca się spożycia cukrów prostych przed treningiem) oraz głód, chęć zjedzenia kolejnej porcji węglowodanów. Nadmiar węglowodanów będzie magazynowany w postaci tkanki tłuszczowej, ponieważ nasz organizm nie jest w stanie wykorzystać nadmiaru energii. Z tego powodu podczas układania jadłospisu/diety musimy wziąć pod uwagę aktywność fizyczną. Osoba, która ćwiczy ciężko powinna spożywać więcej tego związku, ponieważ jej zapotrzebowanie na energię jest większe. Organizm ludzi najchętniej korzysta z węglowodanów jako źródła paliwa. Tym bardziej, gdy sprawa dotyczy krótkich i intensywnych treningów (treningi siłowe). Przy treningach długich i umiarkowanej intensywności (np. pospolite aeroby) organizm zaczyna wykorzystywać kwasy tłuszczowej jako paliwo.

Żeby pozbyć się nadmiaru tkanki tłuszczowej, a taki cel ma większość z nas, musimy dostarczyć odpowiednią ilość węglowodanów dziennie. Jest to spowodowane faktem, że reakcja całkowitego spalania kwasów tłuszczowych uzależniona jest nie tylko od dostępności tlenu, ale także od odpowiedniej ilości węglowodanów. Aby kwasy tłuszczowe mogły wejść w proces utleniania, muszą najpierw połączyć się ze związkiem o nazwie kwas szczawiooctowy. Jest on wytwarzany z pirogronianu, związku który powstaje w procesie glikolizy (utleniania węglowodanów). Dlatego istotne jest, by związek ten był obecny w mitochondriach, ponieważ to właśnie tam zachodzi proces całkowitego spalania węglowodanów. Jeżeli kwasu szczawiooctowego zabraknie (bądź jego ilość będzie zbyt mała), wówczas nasili się wytwarzanie związków ketonowych (produktów niepełnego spalania kwasów tłuszczowych). Znamy to dobrze z diety ketonowej, która według kręgu medycznego oraz dietetyków jest uważana za niebezpieczną dla organizmu. Powoduje ona kwasicę, spowalnia pracę mózgu (najbardziej na początku stosowania tego rodzaju diety, gdyż mózg wykorzystuje jako paliwo glukozę), jak również mogą wystąpić niedobory pewnych składników w diecie (np. błonnika pokarmowego). Nadmierne zakwaszenie organizmu powoduje również obniżeniu pH krwi i katabolizm mięśni! Stąd właśnie wzięło się powiedzenie, że tłuszcz spalamy w ogniu węglowodanów.

Oczywiście szczawiooctan nie pochodzi tylko z węglowodanów. Może również powstawać z kwasu asparaginowego lub asparaginy, czyli aminokwasów. Mimo to, zapewniam was, że pewna ilość węglowodanów jest po prostu konieczna – także na diecie redukcyjnej! Dieta redukcyjna zakłada pewien deficyt kaloryczny, co oznacza, że nasz organizm nie posiada odpowiedniej ilości energii. Czy nam się podoba czy nie, organizm będzie pobierał energię z zasobów tkanki tłuszczowej. Problem w tym, że zbyt drastycznie obcinamy kalorie w diecie, a spożywane kalorie stają się niewystarczające do podtrzymania naszej aktywności. W takiej sytuacji obniża się BMR (podstawowa przemiana materii). Niestety dla nas, skutkuje to spowolnieniem metabolizmu, nasileniem magazynowania tłuszczu oraz gorszym samopoczuciem!

Klucz do sukcesu to nie szukanie dziury w całym. Znamy podstawy, które wystarczą, by doprowadzić nasze ciała do perfekcji. Robienie z siebie eksperta, kosztem wymyślania metody z kosmosu, która zrobi z nas w rok Mr. Olympia, do niczego nie prowadzi. Prędzej czy później każdy się przekona, że to nie jest rozwiązanie. Dieta powinna zawierać każdy składnik odżywczy, ponieważ jest to zdrowe! A tym co nie wierzą, proponuję odwiedzić moją stronę www.akopszostak.pl. Znajdziecie tam rekomendacje moich klientów, którzy całkowicie zmienili swoje ciała oraz podejście do żywienia. Nie są to tylko kulturyści, lecz również zwykli ludzie, którzy chcą dobrze wyglądać i cieszyć się zdrowiem.

Na koniec dodam parę słów. Do dziś pamiętam moją rozmowę ze świętej pamięci Vadimem Beliaevem, większość z czytelników MD znało go jak Bokito. Vadim był wspaniałym i bardzo inteligentnym człowiekiem, o którym zawsze będziemy pamiętać. Poruszyłem z nim ten sam temat i usłyszałem bardzo prostą odpowiedź: „Przestań kombinować i bierz się za robienie formy”. To jedno zdanie dało mi wiele do myślenia i tak samo, mam nadzieję, do myślenia dam wam ten artykuł.